Lieve mensen! We zijn blij en dankbaar voor de vele reacties die we krijgen van de mensen die met ons meeleven en de slachtoffers van de tyfoon Yolanda graag willen helpen. Veel mensen vroegen ‘Hoe is het met jullie?’. Wij wonen in Manila. Daar heeft de tyfoon geen effect gehad op het dagelijks leven of op de infrastructuur. Met ons gaat het dus goed. Wel is iedereen ‘in de ban’ van de catastrofe. De grootste verwoesting heeft plaats gevonden in het midden van de Filipijnen. De eilanden die hier liggen heten samen Visayas. Een van de zwaarst getroffen eilanden is Leyte. Op dit eiland ligt ook de verwoeste stad die zoveel in het nieuws is, Tacloban. Om een beeld te krijgen van de verwoesting kun je hier foto’s van vóór en na de tyfoon bekijken (sleep met de muis over de foto’s): http://www.abc.net.au/news/specials/typhoon-haiyan-photos-before-after/

Wally Santana/Associated Press

Bullit Marquez/Associated Press

Wally Santana/Associated Press

Erik De Castra/Reuters

Het gebied

Samar en Leyte behoren tot de meest onbereikte gebieden in de Filippijnen (voor wat betreft de verspreiding van het evangelie). Zendelingen van OMF Filippijnen zijn in de afgelopen jaren op Samar en Leyte bezig geweest met gemeentestichting. We geloven dat God deze verschrikkelijke situatie kan gebruiken om hoop en uitzicht te brengen aan de mensen in hun wanhoop. Alle ogen van de wereld zijn nu gericht op dit gebied en er wordt vanuit de hele wereld voor dit gebied gebeden.

Vanuit de Filippijnen en vanuit het buitenland komen stromen noodhulp op gang. Op de Filippijnse regering is vanuit het binnenland kritiek omdat zij de omvang van de ramp (en de daaruit voorvloeiende nood) niet lijkt te erkennen. Maar misschien moeten we niet te snel oordelen. Het is een logistieke nachtmerrie en er zijn een heleboel complicerende factoren. Hoe kun je van een burgemeester van een stadje vragen leiding te geven als hij zelf van het dak van zijn huis gered moet worden?

Edgar Su/Reuters

Edgar Su/Reuters

Noodhulp

De noodhulp wordt namelijk erg bemoeilijkt. Door de verwoesting zijn plaatsen slecht bereikbaar. In de havens voor boten richting Samar of Leyte heerst choas en kilometers file. De hulpconvooien (met gewapende escorte) druppelen het gebied binnen. Doordat mensen wanhopig op zoek zijn naar voedsel en drinken wordt er veel geplunderd in winkels en huizen. Zelfs hulpconvooien worden tegengehouden, geplunderd en overvallen. Het is dus erg gevaarlijk voor hulpverleners om het gebied in te gaan. Dit geldt met name voor Tacloban. Politieagenten en medisch personeel die in het gebied woonden en werkten, zijn natuurlijk ook getroffen door de ramp en zijn net als andere mensen op zoek naar hun familileden en naar eten; bezig met overleven en niet met hun werk. Een ander gevaar is dat er (onbevestigde) berichten zijn van verhoogde activiteit van de communistische rebellen in het gebied (De Filippijnen ka